Doodgewone vrienden

De titel van dit boek pakt me. Wat is een doodgewone vriend? En hoe doodgewoon is vriendschap? Hoogleraar Paul van Tongeren heeft een interessant concept uitgewerkt. Hij laat grote denkers aan het woord over vriendschap.

Augustines, Aristoteles, Epicurus, Cicero, Michel de Montaigne, Kant en Nietzsche. Het is bijzonder hoe deze filosofen, wijsgeren en intellectuelen dachten over vriendschap. Bij allemaal voel je iets van het gewicht, de schoonheid en de worsteling. Vriendschap is mooi en moeilijk. Een reis van verlegenheid en verlangen. Als je het niet hebt, verlang je ernaar. Als je het hebt ben je bang dat je het kwijtraakt. Maar ook, het is de meest unieke vorm van liefde die er is. Wederzijdse welwillendheid. Spiegel van de ziel. Ruimte zonder gevaar.

Paul van Tongeren gebruikt de grote denkers niet alleen om geschiedenis te vertellen, maar vooral om ons te laten nadenken over onze eigen vriendschappen. Hij stelt dat we vriendschap tegenwoordig vaak te veel zien als een “therapeutisch” iets, terwijl de oude denkers ons kunnen leren dat vriendschap veel grootser en verhevener is.

Het boek leest wat stroperig vanwege het hoge intellectuele niveau, maar dat doet je brein wel goed omdat je wordt gedwongen te vertragen. En vanuit een laag tempo zie je beter hoe mooi, rijk en diep vriendschap kan zijn. Het ogenschijnlijk doodgewone wordt groots en meeslepend!